Materiaal met een verleden

Nieuw staal is perfect. Precies daarom is het zelden interessant.

Een tandwiel dat jarenlang heeft gedraaid heeft een oppervlak dat je niet kunt namaken: de slijtage volgt de belasting, de olie is in het metaal getrokken, de randen zijn afgerond op de plekken waar ze werk hebben verzet. Dat verhaal zit al in het onderdeel voordat het in een sculptuur belandt.

Waar het vandaan komt

Het meeste materiaal komt uit de buurt: rijwielhandels, sloperijen, garages en particulieren die iets wegdoen. Wat bruikbaar is wordt gedemonteerd, ontvet en gesorteerd. Wat niet bruikbaar is gaat terug de kringloop in.

Waarom dat uitmaakt

Het resultaat is een werk dat op twee afstanden werkt. Van veraf zie je de vorm. Van dichtbij herken je een steeksleutel, een cassette, een bougie — en besef je waar het beeld uit is opgebouwd. Die dubbele lezing is het hele punt.